magic

Jul 10, ‘06 10:09 PM
I looked up at the sky tonight. It was grey. No stars.. but the sky was nevertheless lit up by the moon. It was nice.

Realization:
some people are simply hot or attractive, whichever you want to call it.

Some people are not drop dead gorgeous but we adore them nevertheless.

They do  not have wavy flowing hair, nor crystal blue eyes but we are caught in awe.

Perhaps it’s the way they walk. The way they carry themselves.
Or maybe we see how strong they are, or how wisdom shines through their eyes.

They may not turn heads right away, but once your eyes lay on them, they’d stick to them and you get mesmerized. 

Is it their Aura? do they seem mysterious?
I don’t know… there’s just something beyond the physical that comes through these people that takes hold of us.

Makes me believe even more, that beauty is beyond the physical, beyond what the naked eye can see.

This person who made me think of all this is…

Angelina Jolie. =)

(watched a movie with her as a detective and it’s not the Bone Collector.)

Jun 22, ‘06 11:16 AM
Umulan nang malakas sa bahay namin. Yung tubig sa fish pond, tumaas.
Tapos naisip ko, may nalulunod kayang isda? hmm… siguro nasusuffocate
sa plastic.. pero nalulunod? Di ko kasi makita yung mga isda namin,
madilim na yung tubig tska malalim.. di pa naman sila sanay sa ganun
kalalim na pond.

Naisip ko rin, umiinom ba ang isda ng tubig?
Natutulog ba ang isda?

Lahat ito rinesearch ko sa internet. ang sagot: oo umiinom at natutulog ang isda.
freshwater fish: di
raw umiinom ng tubig, pero inaabsorb ng katawan nila ang tubig na
kailangan. kaya di sila nadedehydrate. pag uminom daw sila, lolobo sila
parang balloon… di maganda.
saltwater fish: umiinom
daw ito ng tubig, lagi lagi! marami! haha!! ang takaw! kasi
nakakadehydrate ang tubig alat. kaya inom sila nang inom. sila siguro
ang pinakamalakas tumungga sa buong animal kingdom. 

kapag ako, nagkasaltwater fish aquarium, lalagyan ko agad ng hydrite. ang sagot sa dehydration.

natutulog ang isda! Totoo!!
pero hindi sila pumipikit. mukha lang silang lumulutang sa tubig at di
nagsswimming. parang nagpapahinga pero di nakabukas ang mata. may mga
kilala ako, parang isda, natutulog pero bukas ang mata.

hmm….
yun lang bago kong realization sa buhay.. basta masaya ako at naibalik
na ang kable ng telepono namin at may internet na akong muli.

Jun 27, ‘06  5:56 PM
nakakatuwa, nakapanuod ako ulit ng ZENKI! haha!! kalinya niya ang mga Dragonball Z hehe…

sabi
ng kaibigan ng kaibigan ko, adik daw siya sa libro… noong sinabi niya
na bumili siya ng bagong libro dahil malapit na siyang matapos sa
binabasa niya, sinabi ko "adik ka!" hahaha! tapos maisip-isip ko,
nagiging adik na rin ako… bumibili ako ng libro kahit di pa ako tapos
sa isa hehe! tsk tsk… pero masaya magbasa, basta maganda ang libro…
diba?

Ang
galing ng nabasa ko kay Pa Jay, yung tungkol sa "smart people" galing
yun sa isang blog. sana makasulat din ako ng makabuluhang bagay sa blog
ko… yung tipong bibigyan ng B+ o A ng mga teacher pero hindi nila
kaya kasi di na ako nag-aaral.

Jun 29, ‘06 11:34 AM

naisip ko lang.. takot ako humawak
ng mga nakamamatay na bagay nang matagal. Baka kasi bigla akong
makasaksak ng ibang tao, malaslas ang sariling pulso, o di kaya’y
makabaril ng di ko nakikita. katakot!

Takot
din ako maglakad malapit sa bangin. Yung 3 inches nalang at mahuhulog
ka na.. kasi feeling ko baka ma-out balance ako at bigla akong mahulog
o kaya bigla akong tumalon o lumiyad (yung bang trip lang ng katawan mo
gawin tapos gagawin niya na saka lang sasabihin sa utak, at marerealize
nito na may olats na iong ginawa)

Ano na kaya nangyayari sa mga kaibigan ko? Kaingero, hs barkada, satenista…

hmmm…. mish ko na seelaa….

sa
ngayon… yung ambisyon kong sumulat ng makabuluhan eh pending muna.
ang naiisip ko palang ay analysis ni Lestat sa blood canticle ni Anne
Rice, pero wala pang sapat na panahon.. kailangan tapusin ang trabaho..

Jul 4, ‘06  1:50 PM

susubukan kong magsulat ng may kabuluhan ngayon:
realization sa buhay: kahit
stuck ka sa bahay at halos walang nakaharap na tao buong araw, may
silbi ka pa rin. may itetext ka…matutuwa siya…magrereply siya…
matutuwa ka.
at
least sumaya ka at may napasaya kang tao kahit konting ngiti lang..
yung tipong bad trip ka tapos may narinig kang nakakatawa at di mo
mapigilang ngumiti..kaya medyo tataas ang gilid ng mga labi pero
pipigilin mo.

Naisip
ko, wala akong silbi sa mundo kung walang ibang tao. wala rin akong
silbi sa mundo kung iniisip ko lang ang sarili ko at hindi ang ibang
tao. pareho lang yun sa una kong sinabi. kasi pag sarili lang iniisip,
parang ikaw lang mag-isa ang nabubuhay sa mundo.

naalala
ko nung nag-away ang 2 kapatid ko, sabi niya wag mo ko pakialaman!
nako! ito ang unang bahagi ng isang pangungusap na hinding hindi dapat
sasabihin sa isang mahal sa buhay. ang pangalawang bahagi ay "kahit
kailan!" pag pinagsama ito ito ang labas:
wag
mo ko pakialaman kahit kailan! hala! lagot! pag di ka pinakialaman ng
mahal mo kahit kailan, edi parang nawala na rin siya sa buhay mo..
gusto man niya tumulong, di puwede.. tsk tsk. pag di ka pinakialaman
kahit kailan, di mo mararamdaman na may nagmamahal sa’yo.. ang Diyos
nga, di mapigilan na makialam paminsan-minsan, naipadala pa tuloy si
Jesus.

Ang
tao…nararamdaman ang pagmamahal pag pinapakialaman…pero minsan, ang
pagsunod sa hiling na "wag mo ko pakialaman" ay isang pakikialam na rin
dahil may paki ka na sundin ang hiling kung ito ang magpapasaya sa
kaniya. wala nga lang itong pahabol na "kahit kailan."

Siyempre may exceptions ito… pero gets niyo na naman ang sinasabi ko…

Jul 6, ‘06 11:56 AM

http://alymin84.multiply.com/journal/item/12

Sa wakas… I am free for the weekend..free until we meet midweek for work.

Buti
nalang di Saturday ang meeting dahil plano kong pumunta sa kaingin reg.
sana mapahirama sa akin ang isang kotse para puwede ako pumunta nang
maaga, kung hindi, late na ako makakapunta…

I have to put something worthwhile here now…
Last
night I can’t sleep again.. took me an hour or so counting to hundreds
to help me fall asleep. Thoughts kept coming… my mind was like a rock
under a waterfall…(inspired by memoirs of a geisha.. I loved how the
author describes using nature, I’m a sucker for nature)
one
of my thoughts is that people are placed where they are because they
are meant to be there. It’s maybe to learn, or to help others learn. Maybe
to comfort, or be comforted, and maybe … to do your part in the long
chain of events, which affects a whole lot of people we may not know…
I
may be trying to comfort myself for being in my room most of the time
typing away..but I guess, a little angel whispered in my ear one night
and made me realize that
wherever I went, there’d be people, I will not be alone, I just need to
open up my eyes more.. I’m scared to be alone I guess..it makes me feel
worthless, but in this world, we are never really unless we shut our
eyes and be stubborn enough not to take even a little peek.

I
have a greater realization: I realize that I have been babbling.. next
time..I’d be writing my thoughts right away so as not to forget..

I imagined myself on an island shipwrecked alone, and thought, will I live?
last thing I learned: I don’t want to be alone, but I think I never will be..
…besides God is omnipresent isn’t He?

of
course there are once again exceptions, I was not talking about being
alone to find yourself, and pause.. but I think we’re not totally by
ourselves during those times, ever wonder where those brilliant and
comforting insights we suddenly come up with? well, I don’t believe
that is totally our own making.

man.. I’ve babbled too much..let’s not do this again.