magic

Noong Aug 20 nagsulat ako sa multiply blog. Ito yun :

Bumaba ako ng mrt, hindi un yung binabaan kong side dati…
Ang
haba ng pila sa exit, mga anim na metro. Nang malapit na ako, at
nag-uunahan na ang mga tao sa isang lane dahil sa 3 ang pila pero isa
nalang yung lane, dumaan si God (bilang mama na naka-backpack at
trucker cap)sabi niya "ang gpass puwde dun sa isa." Tamang tama!
kakabili ko lang ng gpass. Card kasi yung gamit nung iba, eh sira yung
machine, pero yung gpass machine ayos. (jackpot! nakalabas din ako!)

Paglabas,
hindi ko makita ang mall, umikot ako at napunta sa araneta side.
Nagtanong ako kay God alyas mister donut lady na naka baro’t saya.

"San po ang farmers?"
"Ayun o!"
"Ah… sa kabila pala"

Kakaliwa ka hindi kanan.

Pagdating
sa farmers, sinabayan ko ang tao, numipis ang tao, wala paring tanaw na
gateway bridge. Ikot ulit, this time sa farmer’s mall naman. Nakita ko
si God ulit, alyas guard. "San po yung gateway?"
"Akyat ka tapos paganun" (sabay pilipit ng kamay pakaliwa)

Ayun,
nakarating na ko ng gateway at tahimik na inintay ang sundo. Hindi ako
makikipagsiksikan sa LRT ngayon. Buti nalang naisipan ni God alyas
kapatid ko, na sunduin ako sa gateway.

Minsan
si God, sumusulpot gaya ng pagpapasaya niya sa’kin nung sumulpot si Tin
sa pag-aabang ko ng pangalawa at pangatlong tren ng mrt. Pero minsan
kailangan ding ikaw ang lumapit kay God, para magpaturo ng tamang daan. 

Natututo
ako sa mga mali kong liko at diskarte pero laging nandiyan lang siya.
Nakatambay parang sekyu o kaya mister donut lady na nag-aabang sa atin
na lumapit kapag handa na tayong magpakumbaba at magtanong, o ‘di
kaya’y kapag nakita na natin ang kabilang babaan ng mrt.

Magsulat daw ako sa blog… paminsan  nalang kasi ako nakakapagsulat. Namiss ko rin

Nagpapractice
ako ngayon magblog sa cellphone. Pabilisan ng pagpindot ito.Mas mahirap
kaysa pagpindot sa keyboard. Nakaklaki ng muscle ng hinalaki.

Mga natutunan ko habang hindi nagbblog:
1.
Makinig nang mabuti sa iba. Hindi yung titingnan mo lang sa mukha yung
tao tapos tatango ka lang. Huwag ganun, nakakahilo. Hindi mo pa
malalaman kung ano ang isasagot kapag nagtanong na ang kausap.

2. Magpakumbaba. Hindi ka(alyda) mas-superyor sa iba. May kaniya-kaniyang kagalingan sa buhay ang bawat tao.

3.
Matuto. Buksan ang mata para makita ang mga leksyon ng buhay. Di mo pa
alam ang lahat. Marami ka pang di nalalaman, may igagaling ka pa.
Matuto sa iba. Kahit ang pinakatangang tao sa mundo ay may maituturo sa
iyo, tulad ng huwag kang maging tanga.

(medyo nagmura ako dun ah.. masama magsabi ng "tanga" pero minsan malakas ang dating pag may puntong ipinararating.)

OK.

OKEY.

Yan ang resulta ng blog na pilit. BOW.

I never skydived before, but I was answering this quiz on the net and asked which is life most like? and among the choices, it was sky diving for me. What I know about sky diving came mostly from what I watched from the television.

So here goes, life is like sky diving. You plunge into it half desiring and half afraid. We jump, nevertheless. We may sometimes be stuck in our life feeling as if we are letting it pass us by, feeling that we are not doing what we should, that it is empty, but sooner or later, we jump into life again. We feel the wind in our hair, our eyes marveling at the brightness lighting up the sky around us. everything is white and blue and the wind is whipping at us fast. We feel as if we can fly! We can do anything! Anything is possible! This is the rush! You enjoy the sights, the buzz in your ear, you shout for joy! This is the life!

But there would be moments when you may feel scared, doubting, wanting to pull the parachute sooner than you have to. When you do, you would have missed the sights, sounds and joy you would have added to experience. But then you didn’t pull the little strings, and the right time came, you had your fingers in the little rings and pulled! out came the big beautiful parachute, slowing you down, you see how wonderful the world is, you feel grateful of everything you see, and the things you have seen, touched,heard, smelled, and tasted.. "This is wonderful" you say.


And then you touched ground. It’s over. and you we’re thinking… that  ride was just not long enough. Well that’s life. as the cliche goes… it’s short. And I’m going to relish every moment, and make each one count. I can’t take another dive. I don’t have that much money, and besides, I just got the ride of my life as a gift, from that rich and generous benefactor of ours. So we better make it good.