magic

The best things in life are found in small nescafe vendo machines…


……… Capuccino P12.00

Minsan
nagiging malungkot tayo… at least ako. di ko maipaliwanag pero basta
ramdam ang lungkot (sa mga baliw na hihirit, seryoso ito, ibang lungkot
yung sa inyo.. yun yung di namin maipaliwanag at kayo lang ang
nakakaintindi) Anyway, back to my story…

Ayun,
may mga araw na bad mood, o kaya nakakalungkot dahil ang boring, o kaya
nakakaiyak yung ginawa mong trabaho… Medyo napansin ko ang langit…
ang ganda… maliwanag, asul at maaliwalas tingnan.. parang walang
kaproble-problema… hinga… nakakagaan ng loob.

Kaya kapag nalulungkot ako,(sana umaga pa rin) titingin lang ako sa langit…

("nandito lang ang lahat ng ating kailangan. Kailangan lang nating imulat ang ating mga mata ")

tanong: "Paano kung gabi ako malungkot?"

sagot1:
eh di intayin ang umaga! (pasok judy ann santos:kanta:"malayo pa ang
umagaaa.. di matanaw ang pag-asaaaaa, hanggang kailan matitiis ang
buhay sa mundoo… fade")

sagot2:
magbadminton kasama ang makukulit na ka-opisina at humalakhak habang
naglalaro. tapos mag-extend ng oras sa court treinta minuto. SOLB.
Sigurado nakangiti ka pauwi. Siguraduhin mo lang nag-unat-unat ka ng
buto bago maglaro para hindi maasim ang mukha sa kakaaray sa sakit ng
katawan kinabukasan.

haayy bakit ba ang corny ko? Huwag na kayong umangal ika nga ni pareng mark: "Blog ko ‘to"

Mga tanong na sasagutin ko sa blog sa susunod:
Bakit ayaw ko magMP3?

Magbibigay ba ako ng limos? Bibili ba ako ng sampaguita? O wag?

Usapang malalim:
Gusto ko magvolunteer ulit
(mala NGO hindi yung tipong
guro: sino ang gustong magvolunteer?
ako:

hindi ganun.)

Medyo naiiyak ako nung inisip ko ito habang pauwi galing trabaho. Ito
palang kasi ang nakikita kong "worthwhile" na gawin. "fulfilling".
natutuwa ako na ang iba kong mga kaibigan ay natutuwa sa mga trabaho
nila ngayon, samantalang ako, di naman sa ayaw ko ang trabaho, gusto ko
naman, pero hindi ako "fulfilled." Para kasing kulang…

Pakiramdam
ko, may silbi talaga ako kapag tumutulong sa mas nangangailangan. Hindi
ko alam kung messianic syndrome ito gaya ng sinasabi nila sa
unibersidad na meron ang mga Atenista. Hindi ko alam… pero masaya
akong gawin ito. Pakiramdam ko, "I am fully human" gaya ng sinasabi sa
philosophy, kapag nagkakawanggawa ako.

Hindi
ko rin alam kung ginagawa ito para mapataas ang tingin ng ibang tao sa
akin, o mapataas ang tingin ko sa sarili ko, o para masabi na mabait
ako, o para mapunta ako sa langit.

Pero
nakakabalisa na makakita ng kahirapan, at masakit kapag may mga
nakikita akong mga taong nawawalan na ng pag-asa, sa sariling
sitwasyon, sarili, kababayan, o bansa. Hindi dapat… Bawat isa may
kakayanang gumawa ng pagbabago. Umpisahan sa sarili. Ako, kikilos, di
kayang magsawalang bahala, di kayang mang-isnub, mandedma. Di kaya ang
mag-kebs lang sa mga bagay na’to. Masyado mabigat sa puso… Parang sa
philo, ang konseptong "The Face" ni Levinas. Sadya raw nasa tao ang
umikot ang tiyan kapag nahaharap sa isa pang tao, sa mukha ng tumatawag
sa iyong pagsagot, pagtugon.. inuudyok kang kumilos. Dahil dito,
kailangan nating tugunan ang sarili upang tumugon sa bilyon-bilyong
taong tumatawag ng pagtugon.

Pasensiya
na at mabigat ang mga entry ko ngayon, tagal ko na ring hindi
nagbblog… yan siguro ang epekto ng pagtratrabaho.. nagiging
seryoso…

ngiti
naman diyan… sabi sa Blink sulat ni Maxwell, nakaka-apekto sa emosyon
natin ang ekspresyon ng mukha natin (facial expression). Kaya ako,
kapag matagal nang nakasimangot sa kakatitig sa screen ng computer ko
sa office, ngumingiti ako at sumasaya ako.. mukha ka ngalang engot pero
it works Try it ! Try it!

ako: "Gusto mo bang magsulat?"
ikaw: <ilagay ang sagot mo rito>
ako: "Ako rin."

Nabasa ko sa Stainless Longganisa
na si Bob Ong ay kayang magsulat kahit madaling araw na dahil pumapasok
ang mga ideya kapag siya’y nakahiga na sa kama. Hindi ko kayang gayahin
si Bob Ong. Hindi ko kayang magsulat kapag nakahiga na ako sa kama,
gaya niya, libo-libong mga bagay din ang naiisip ko sa gabi bago
makatulog. Mga bagay tulad ng :tama ba matuwa kapag bumabagyo? Paano
yung mga taong binabaha? Mga nasisirang pananim? Mga nalulunod na
baboy, baka at pusa? Bago matulog, naiisip ko rin ang mga talento ko.
Ano ang gagawin ko sa buhay ko at ano ang isusuot kinabukasan.

Hindi
ako magaling magsulat, kahit pa ko yun nung bata ako - mga tipong
nagsusulat sa lamesa ng tindahan namin habang nagbabantay o di kaya’y
uukit ng mga guhit-guhit gamit ang lagaring binebenta. Nagsulat ako ng
mga tula at ng mga maiikling kuwento (maikli talaga kasi dalawang
pahina lang, double spaced pa).bisyo

Ewan….
sana gumaling din ako magsulat. Di ko naman kacareerin ang pagsusulat,
pero sana naman eh hindi ako olats na sulat nang sulat tapos wala
namang kabuluhan, boring at kadiri.(di ko gets bakit kadiri pero feel
ko lang ilagay)

Sa
lahat ng mga gusto magsulat, o natutuwa kapag nagsusulat, practice lang
kayo. May pakiramdam kasi akong practice makes perfect(almost) pero
basahin niyo na rin ang Stainless Longganisa ni Bob Ong, baka makakuha
kayo ng tips dahil isang ganap na manunulat na siya.  

Sa
mga mambabasa, basa lang kayo at magbigay ng komento kung natuwa o
nalungkot, o napangitan o ano. Tingin ko, lahat ng manunulat ay nais na
maramdamang binabasa ang kanilang mga obra maestra

Magsulat daw ako sa blog… paminsan  nalang kasi ako nakakapagsulat. Namiss ko rin

Nagpapractice
ako ngayon magblog sa cellphone. Pabilisan ng pagpindot ito.Mas mahirap
kaysa pagpindot sa keyboard. Nakaklaki ng muscle ng hinalaki.

Mga natutunan ko habang hindi nagbblog:
1.
Makinig nang mabuti sa iba. Hindi yung titingnan mo lang sa mukha yung
tao tapos tatango ka lang. Huwag ganun, nakakahilo. Hindi mo pa
malalaman kung ano ang isasagot kapag nagtanong na ang kausap.

2. Magpakumbaba. Hindi ka(alyda) mas-superyor sa iba. May kaniya-kaniyang kagalingan sa buhay ang bawat tao.

3.
Matuto. Buksan ang mata para makita ang mga leksyon ng buhay. Di mo pa
alam ang lahat. Marami ka pang di nalalaman, may igagaling ka pa.
Matuto sa iba. Kahit ang pinakatangang tao sa mundo ay may maituturo sa
iyo, tulad ng huwag kang maging tanga.

(medyo nagmura ako dun ah.. masama magsabi ng "tanga" pero minsan malakas ang dating pag may puntong ipinararating.)

OK.

OKEY.

Yan ang resulta ng blog na pilit. BOW.

Noong Aug 20 nagsulat ako sa multiply blog. Ito yun :

Bumaba ako ng mrt, hindi un yung binabaan kong side dati…
Ang
haba ng pila sa exit, mga anim na metro. Nang malapit na ako, at
nag-uunahan na ang mga tao sa isang lane dahil sa 3 ang pila pero isa
nalang yung lane, dumaan si God (bilang mama na naka-backpack at
trucker cap)sabi niya "ang gpass puwde dun sa isa." Tamang tama!
kakabili ko lang ng gpass. Card kasi yung gamit nung iba, eh sira yung
machine, pero yung gpass machine ayos. (jackpot! nakalabas din ako!)

Paglabas,
hindi ko makita ang mall, umikot ako at napunta sa araneta side.
Nagtanong ako kay God alyas mister donut lady na naka baro’t saya.

"San po ang farmers?"
"Ayun o!"
"Ah… sa kabila pala"

Kakaliwa ka hindi kanan.

Pagdating
sa farmers, sinabayan ko ang tao, numipis ang tao, wala paring tanaw na
gateway bridge. Ikot ulit, this time sa farmer’s mall naman. Nakita ko
si God ulit, alyas guard. "San po yung gateway?"
"Akyat ka tapos paganun" (sabay pilipit ng kamay pakaliwa)

Ayun,
nakarating na ko ng gateway at tahimik na inintay ang sundo. Hindi ako
makikipagsiksikan sa LRT ngayon. Buti nalang naisipan ni God alyas
kapatid ko, na sunduin ako sa gateway.

Minsan
si God, sumusulpot gaya ng pagpapasaya niya sa’kin nung sumulpot si Tin
sa pag-aabang ko ng pangalawa at pangatlong tren ng mrt. Pero minsan
kailangan ding ikaw ang lumapit kay God, para magpaturo ng tamang daan. 

Natututo
ako sa mga mali kong liko at diskarte pero laging nandiyan lang siya.
Nakatambay parang sekyu o kaya mister donut lady na nag-aabang sa atin
na lumapit kapag handa na tayong magpakumbaba at magtanong, o ‘di
kaya’y kapag nakita na natin ang kabilang babaan ng mrt.

Magsulat daw ako sa blog… paminsan  nalang kasi ako nakakapagsulat. Namiss ko rin

Nagpapractice
ako ngayon magblog sa cellphone. Pabilisan ng pagpindot ito.Mas mahirap
kaysa pagpindot sa keyboard. Nakaklaki ng muscle ng hinalaki.

Mga natutunan ko habang hindi nagbblog:
1.
Makinig nang mabuti sa iba. Hindi yung titingnan mo lang sa mukha yung
tao tapos tatango ka lang. Huwag ganun, nakakahilo. Hindi mo pa
malalaman kung ano ang isasagot kapag nagtanong na ang kausap.

2. Magpakumbaba. Hindi ka(alyda) mas-superyor sa iba. May kaniya-kaniyang kagalingan sa buhay ang bawat tao.

3.
Matuto. Buksan ang mata para makita ang mga leksyon ng buhay. Di mo pa
alam ang lahat. Marami ka pang di nalalaman, may igagaling ka pa.
Matuto sa iba. Kahit ang pinakatangang tao sa mundo ay may maituturo sa
iyo, tulad ng huwag kang maging tanga.

(medyo nagmura ako dun ah.. masama magsabi ng "tanga" pero minsan malakas ang dating pag may puntong ipinararating.)

OK.

OKEY.

Yan ang resulta ng blog na pilit. BOW.

I never skydived before, but I was answering this quiz on the net and asked which is life most like? and among the choices, it was sky diving for me. What I know about sky diving came mostly from what I watched from the television.

So here goes, life is like sky diving. You plunge into it half desiring and half afraid. We jump, nevertheless. We may sometimes be stuck in our life feeling as if we are letting it pass us by, feeling that we are not doing what we should, that it is empty, but sooner or later, we jump into life again. We feel the wind in our hair, our eyes marveling at the brightness lighting up the sky around us. everything is white and blue and the wind is whipping at us fast. We feel as if we can fly! We can do anything! Anything is possible! This is the rush! You enjoy the sights, the buzz in your ear, you shout for joy! This is the life!

But there would be moments when you may feel scared, doubting, wanting to pull the parachute sooner than you have to. When you do, you would have missed the sights, sounds and joy you would have added to experience. But then you didn’t pull the little strings, and the right time came, you had your fingers in the little rings and pulled! out came the big beautiful parachute, slowing you down, you see how wonderful the world is, you feel grateful of everything you see, and the things you have seen, touched,heard, smelled, and tasted.. "This is wonderful" you say.


And then you touched ground. It’s over. and you we’re thinking… that  ride was just not long enough. Well that’s life. as the cliche goes… it’s short. And I’m going to relish every moment, and make each one count. I can’t take another dive. I don’t have that much money, and besides, I just got the ride of my life as a gift, from that rich and generous benefactor of ours. So we better make it good.

Jul 10, ‘06 10:09 PM
I looked up at the sky tonight. It was grey. No stars.. but the sky was nevertheless lit up by the moon. It was nice.

Realization:
some people are simply hot or attractive, whichever you want to call it.

Some people are not drop dead gorgeous but we adore them nevertheless.

They do  not have wavy flowing hair, nor crystal blue eyes but we are caught in awe.

Perhaps it’s the way they walk. The way they carry themselves.
Or maybe we see how strong they are, or how wisdom shines through their eyes.

They may not turn heads right away, but once your eyes lay on them, they’d stick to them and you get mesmerized. 

Is it their Aura? do they seem mysterious?
I don’t know… there’s just something beyond the physical that comes through these people that takes hold of us.

Makes me believe even more, that beauty is beyond the physical, beyond what the naked eye can see.

This person who made me think of all this is…

Angelina Jolie. =)

(watched a movie with her as a detective and it’s not the Bone Collector.)

Jun 22, ‘06 11:16 AM
Umulan nang malakas sa bahay namin. Yung tubig sa fish pond, tumaas.
Tapos naisip ko, may nalulunod kayang isda? hmm… siguro nasusuffocate
sa plastic.. pero nalulunod? Di ko kasi makita yung mga isda namin,
madilim na yung tubig tska malalim.. di pa naman sila sanay sa ganun
kalalim na pond.

Naisip ko rin, umiinom ba ang isda ng tubig?
Natutulog ba ang isda?

Lahat ito rinesearch ko sa internet. ang sagot: oo umiinom at natutulog ang isda.
freshwater fish: di
raw umiinom ng tubig, pero inaabsorb ng katawan nila ang tubig na
kailangan. kaya di sila nadedehydrate. pag uminom daw sila, lolobo sila
parang balloon… di maganda.
saltwater fish: umiinom
daw ito ng tubig, lagi lagi! marami! haha!! ang takaw! kasi
nakakadehydrate ang tubig alat. kaya inom sila nang inom. sila siguro
ang pinakamalakas tumungga sa buong animal kingdom. 

kapag ako, nagkasaltwater fish aquarium, lalagyan ko agad ng hydrite. ang sagot sa dehydration.

natutulog ang isda! Totoo!!
pero hindi sila pumipikit. mukha lang silang lumulutang sa tubig at di
nagsswimming. parang nagpapahinga pero di nakabukas ang mata. may mga
kilala ako, parang isda, natutulog pero bukas ang mata.

hmm….
yun lang bago kong realization sa buhay.. basta masaya ako at naibalik
na ang kable ng telepono namin at may internet na akong muli.